Osiągnięcia wszystkich polskich sportowców, nie ważne w jakiej dziedzinie, bledną przy rekordach ustanowionych przez Takeru Kobayashiego, który właśnie, jak donoszą agencje:

"97 hamburgerów w ciągu ośmiu minut zjadł Japończyk Takeru Kobayashi, zwyciężając w sobotę po raz trzeci z rzędu w zawodach w jedzeniu na czas, organizowanych przez amerykańską sieć fast foodów ".

W ogromie kompleksowego dzieła, jakim jest przebudowa skompromitowanej i skurwionej III RP w jaśniejącą już na horyzoncie, przeczystą zawsze dziewicę IV RP, pozwolę sobie zwrócić uwagę na jeszcze jedną inicjatywę, która pozwoli uczynić naszą ludową ojczyznę bardzo bliską ideału. Każdy pełnej krwi obywatel Naszej Ojczyzny Polski chce, by Polskie wieżowce były najwyższe i najbardziej pionowe na świecie, Polskie jezdnie, po których już niedługo będą śmigały Wozy Ludowe (WL) najrówniejsze, a pod nimi w Polskich rurach płynęła przeczysta Polska woda i gaz z Polskich złóż. Niestety, wysiłek całego Narodu jest częstokroć niweczony przez niewielkie, ale za to ciężarne w skutki zaniedbanie.

Zmęczeni całodzienną pracą na Chwałę Ojczyzny, spoceni, o mięśniach wypełnionych kwasem mlekowym, spieszą budowniczowie Wielkiej Polski do sklepów po Polskie bułki i kiełbasę. Niestety, w efekcie karygodnej pogoni za zyskiem, w sklepach na pokuszenie robotników wodzą butelki alkoholu, a szczególnie piwa, które dodatkowo z wściekłością hitlerowsko-gebelsowskiej propagandy reklamowane jest w mediach należących do łże-elit i plugawego zachodniego kapitału. Niestety, wyczerpani walką na froncie ideologicznym i robociarskim, budowniczowie naszej Ojczyzny ulegają niskim pobudkom (by się najebać) i sięgają po złowrogi napój nie tylko po fajrancie, ale – o zgrozo! – wlewają go w siebie w przerwie na papierosa zaraz za progiem sklepu!

Efekty są złowróżbne i złowrogie. W naszej Ojczyźnie, mimo najszczerszych chęci i błogosławieństw Episkopatu, powstają budynki nie trzymające pionu, chwiejące się jak pijanica wracający do domu we wtorek nad ranem. Sfuszerowana zaprawa nie klei wybrakowanych cegieł, a narzędzia służące do otwierania flaszek z alkoholem szybciej się zużywają. Piwo ma także negatywny wpływ na architektów, ich asystentów i operatorów maszyn budowlanych. Pod wpływem trującego jadu nie raz ołówek pociągnie linię dalej niż wynika to z Boskich praw fizyki, a ramię koparki przebije rurę z gazem. Niestety, potem okazuje się, że kwadraty są prostokątne, a tramwaje wypadają z torowisk. A wszystko to – z powodu chęci zarobku spekulanckiego i szemranego kapitału z unii euopejskiej.

Nie możemy pozwolić, w ten sposób niweczone były wysiłki całego narodu i wzniosłe myśli naszych Mądrych Przywódców. Musimy walczyć z wypaczeniami materiałów budowlanych tak, by IV RP, która cały czas powstaje, była prostsza od swojej przeżartej układami poprzedniczki. W związku z tym ja, oraz moja Komórka Partyjna wnioskujemy do Pana Prezydenta o wydanie dekretu nakładającego na wszelkie napoje alkoholowe specjalnego Podatku Budowlanego w wysokości 1000% ceny i zakazanie sprzedaży tychże osobom odzianym w kombinezony robotnicze lub śmierdzącym potem. Po wtóre, domagamy się solennie przekazania zarządu nad sklepami spożywczymi Strukturom Partyjnym tak, by ich działalność kontrolowali Ci, którzy wiedzą, co jest dobre dla Narodu. Nie możemy pozwolić na to, by zmęczeni znojem pracy robotnicy byli co dzień wystawiani na próbę!

Niech żyje Polska!!! Sto lat!!!

W końcu wygospodarowałem dziś krzynę czasu żeb pójść na drugą część "Sprzedawców" Kevina Smitha. Recenzje, które niechcący przeczytalem w ciągu ostatnich dwóch tygodni, brzmiały jak ostrzeżenie, ale wcale się nie przestraszyłem. Nie piłem przed seansem, nie kupiem sobie piwa w kinie, jak mają to w zwyczaju przedstawiciele sojuszniczego narodu zza Atlantyku, nic z tego. Po prostu starałem się nie spodziewać niczego i poszedłem do kina, które akurat miałem po drodze. Nie zawiodłem się.

Już pierwsze ujęcie przywołao wspomnienia filmu sprzed 14 lat. Możliwe nawet, że pochodziło właśnie z materiału do tamtego fimu i reżyser dobrze wiedział co robi. Obecna sytuacja życiowa Dantego została przedstawiona jasno i bez ogródek. Komentarza nie wymagał zresztą także wygląd jego i Randalla. Za to Jay i Bob nie postarzeli się ani trochę.

I tutaj (od razu na początek) puenta: to właściwie nie są "Sprzedawcy 2", a "Chaising Amy 2". Styl jest taki sam, choć bardziej pobieżny. Co wrażliwsi mogą zwymiotować słuchając głupawych dickjokesów - tak samo jak w filmie o rysownikach komiksów (niestety, nie są już tak śmieszne, jak kiedyś). Chociaż bohaterowie mentalnie ani trochę się nie zmienili w porównaniu z czarno-białą wersją, Smith zrobił film o miłości w jego najbardziej skrajnej postaci, czyli komedię romantyczną.

Tak się składa, że w filmie mogę rozpoznać kilku znajomych, a siebie obsadzam oczywiście w roli głównej. To mogę być ja za 10 lat i dzięki temu pjście na ten film może mieć choćby wartość terapeutyczną. Takimi ludźmi jak Dante, podobnie jak bezdomnymi i menelami, straszy mnie bardziej konwencjonana i ambitna część osobowości. Z kolei Becky - jej mimika i gesty, a także postawa - przypomina pewną koleżankę, do której od pewnego czasu nie mam już ochoty się odzywać. Nie jest przyjemnie wyobrazić się jako sprzedawcę w Mooby's. To samo zreszt ą można powiedzieć o byciu mężem pani Smith i waścicielem myjni na Florydzie czy gdziekolwiek indziej. To siękłóci z wzorcami, które wytrwae wpaja mi telewizja, reklama i Gazeta Wyborcza. No i oczywiście ludzie biorący udzia w różnych wyścigach szczurów - czyli wszyscy bez wyjątków.

Dzięki temu, że nie spodziewałem się niczego konkretnego, nie zawiodłem się ani trochę. Właściwie to, co zobaczyłem, jest bardzo naturaną kontynuacją pierwszej części. Jest co prawda znacznie słabsza, żarty już nie te, ale mimo to przez chwilę pczuem się, jakbym oglądał czarno-białą wersję po raz pierwszy. Chodzi o kimat, bo treści jest ze 3 razy mniej. W tym przypadku sprawdza się powiedzenie o wchodzeniu dwa razy do tej samej rzeki. Oczywiście wrażenie zrobiła na mnie muzyka, szczególnie użycie "1979" (ciekawe, ie musieli za to zapacić?!).

Krótkie podsumowanie jest takie, że pośmiałem się na filmie, powspominałem i było fajnie. Mimo, że czas trwania jest taki sam jakość jest gorsza. Jeśi ktoś nie oglądał pierwszej części, będzie to dla niego tylko głupia komedia. Ja lubię wszystkie filmy Smitha (z wyjątkiem "Dogmy") i ten też mi się podobał. Przynajmniej można być pewnym, że za 10 lat Randall i Dante nie wrócą w trzeciej częśći.

Nie ma jak spotkać fajnego taksówkarza po dniu wypełnionym pracą. Przed snem ci jeszcze taki opowie co się ciekawego dzieje na mieście i to w mieście prawdziwego ciężko tyrającego proletariatu. Co nowego na skrzyżowaniach, w bocznych alejkach, przecznicach, tam gdzie światło nie dochodzi i pod latarnią. Które dzielnice się wyludniają, a które tyją w patrycjat z wypchanymi portfelami.

Znacznie gorzej trafić na rozpolitykowanego. Przez cały dzień na ekranach trwa licytacja rozgadanych głów, obietnice zderzają się od siebie i kierują się w przypadkowych kierunkach, a tu jeszcze w drodze do domu kierowca przedstawia swoją wizję rewizji polityki gospodarczej, społecznej, zagranicznej i prokoncepcyjnej. Wszystko proste i treściwe - ale tylko dlatego, że uproszczone do granic możliwości. Można p rzynajmniej się samemu poskarżyć i ponarzekać.

Ale chyba najgorzej trafić na taksówkarza wkurwionego. Wczoraj taki mnie transportował do domu i ledwo dojechałem. Po pierwsze wydawało się, że wyrzuci mnie z pędzącego samochodu, po drugie mknął przez skrzyżowania, jakby w uniwersum w ogóle nie istniały drogi podporządkowane, po trzecie darł się nawet przy wypisywaniu rachunku.

Nowe doświadczenie ubiegłego tygodnia to dla mnie praca 15 godzin z rzędu. Dużo kofeiny; mało pełnych kalorii, dużo pustych. Chciałem jeszcze iść w stronę centrum, bo była sobota późny wieczór, ale zrezygnowałem po przejściu 100 metrów. Co tam dostanę czego nie znam? Brakło mi siły żeby pogadać na te tematy co zwykle, w normalny sposób wlać w siebie 5 czy 7 piw. Za to następnego dnia po przebudzeniu czułem się jak nowy. Miło, że czasem trafia się coś tak miłego.

Jutro wolne, ale jednak trzeba się będzie ruszyć z domu. Dżojstik telefonu odmawia już całkowicie współpracy. k700i to wyjątkowo nieudany model i jutro stoczę zapewne wojnę o to, by mi go wymienili na nowy. We wtorek chyba pożegnam się z najbliższymi górami przed zimą.

Przypomniałem sobie dziś trochę NIN. Teraz z kolei słucham sobie Bauhaus. Trudno powstrzymać śmiech patrząc na nich - tak samo zresztą było z młodymi Gorem i Gahanem, no i chwilami z Reznorem i Ramirezem. No i jeszcze z Alem Jourgensenem:) Ale ta prosta muzyka ma w sobie mnóstwo klimatu i do tej pory nikomu nawet nie udało się jej podrobić.

I jedno fajne jeszcze: dziś przeczytałem, że polska premiera "Clerks 2" 20 października jest. Aż się boję spodziewać się wiele po tym filmie. Mam tylko nadzieję, że od razu będzie w arsie, broń boże bez dabingu. Jeśli okaże się kiepski, zawsze można włączyć pierwszą część...

Wszyscy już tam byli, a ja poszedłem wczoraj, bo akurat miałem półtora godziny przed premierową lekcją angielskiego. W środku mojego miasta wyrósł kolos jak Kancelaria Rzeszy, tyle że w zdeka modernistycznej wersji - "'Galeria' Krakowska". Zresztą już przy samym wejściu widać, w jakim stopniu ona krakowska: